تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
دوشنبه، ۲۲ دی ۱۴۰۴
منبع: cubadebate
نویسنده: کارلوس فازیو*
چهارشنبه، ۷ ژانویه ۲۰۲۷
بربریت امپریالیستی
دونالد ترامپ در یک اقدام غیرقانونی و وقیحانه دیگر از دوره ریاست جمهوری امپریالیستی خود، پس از چهار ماه استقرار یک ماشین جنگی قدرتمند در دریای کارائیب برای انجام عملیات تغییر رژیم در ونزوئلا و تصرف منابع ژئواستراتژیک آن (به ویژه نفت)، با دستور بمباران این کشور آمریکای جنوبی و ربودن رئیسجمهور قانونی و مشروع، نیکولاس مادورو، و همسرش، سیلیا فلورس، بقایای بجا مانده از قوانین بینالمللی و نظام رو به زوال سازمان ملل متحد را، که در فلسطین اشغالی نیمه مدفون شده بود، با خود برد.
همانطور که جفری ساکس در گفتوگو با گلن دیزن اشاره کرد، ترامپ در رأس یک دولت نظامی که از قانون اساسی پیروی نمیکند و همه چیز با فرمان اجرایی تعیین میشود، در حال برچیدن کامل نهادهای بینالمللی ایجاد شده پس از جنگ جهانی دوم است، که جهان امروز را به طرز فوقالعادهای آشفته و خطرناک میکند.
گام بعدی چیست؟ گرینلند و کانال پاناما؟ کوبا، نیکاراگوئه، مکزیک، کلمبیا، برزیل؟ اگرچه دولت پنهان، گامهای او را هدایت میکند و روایت او را میسازد، اما دیروز، ترامپ در کنفرانس مطبوعاتی خود در کاخ سفید، هنگام اعلام عملیات «عزم مطلق»، بیشرمانه خودشیفتگی بدخیم خود را به نمایش گذاشت، که او را در کنار چندین نفر از اسلاف او در کاخ سفید، به عنوان یک جنایتکار جنگی تثبیت میکند، و بدین ترتیب جایگاه او را برای همیشه در تاریخ بدنامی و خباثت تضمین میکند.
تجاوز علیه ونزوئلا، در کنار نسلکشی در غزه، او را به جمع بزرگترین شروران تاریخ آمریکای ما وارد میکند. ما نمیدانیم در آینده چه رخ خواهد داد، اما از نظر تاریخی، مداخلات ایالات متحده با تخریب، خشونت، ترور و بربریت مشخص شده است.
اگرچه در کوتاهمدت همه چیز میتواند درهمه چیز میتواند تغییر کند، واشنگتن هنوز کنترل سیاسی، نظامی یا ارضی ونزوئلا را در دست ندارد. تجهیزات نظامی مستقر در کارائیب برای حمله زمینی کافی نبود، اما امکان عملیاتی توسط نیروهای ویژه و کماندوهای «زمینی، دریایی و هوایی» (SEAL) آنها را با همکاری دارائیها «سازمان اطلاعات مرکزی» («سیا») در داخل ونزوئلا فراهم کرد.
حمله هماهنگ علیه چندین هدف استراتژیک، چه غیرنظامی و چه نظامی، مانند «پادگان تیونا»، قلب قدرت نظامی، و پایگاه هوایی «لا کارلوتا» در شرق-مرکز کاراکاس؛ منطقه کاخ «میرافلورس»؛ زیرساختهای ارتباطی در منطقه «ال ولکان»، جایی که آنتنهای حیاتی تقویتکننده مخابراتی قرار دارند؛ و برخی اهداف در مجاورت فرودگاه بینالمللی «مایکتیا» در ایالت «لا گوایرا»، به عنوان پوشش عملیاتی برای ربودن مادورو، با هدف استفاده از او به عنوان ابزاری برای فشار بر مقامات تازه سوگند یادکرده، که اکنون دلسی رودریگز، معاون رئیسجمهور ریاست آنرا دارد، انجام شد.
در نتیجه، روایت دروغین «تروریسم مواد مخدر» به عنوان یک بهانه شبهقانونی برای تلاش برای لاپوشانی تجاوز در سطح بینالمللی عمل خواهد کرد، تجاوزی که تاکنون توسط چندین رئیسجمهور دستنشانده اروپا و آمریکای لاتین و مطبوعات سلطهگر حمایت شده است.
از زمان به قدرت رسیدن فرمانده هوگو چاوز از طریق انتخابات در سال ۱۹۹۹، ونزوئلا به میدانی برای آزمایش اشکال مختلف جنگ نامتقارن هیبریدی که توسط «پنتاگون» و «سیا» در سراسر جهان به راه افتاده، تبدیل شده است. در طول ربع قرن گذشته، هدف اصلی واشنگتن، از بین بردن رهبری سیاسی و نظامی روند انقلابی چاویستا، و طبق دستورالعملهای تغییر رژیم، ایجاد شکاف در نیروهای مسلح ملی بولیواری بوده است.
اما، ایالات متحده تاکنون نه پینوشه و نه زلنسکی را پیدا نکرده است. ترامپ حتی ماریا کورینا ماچادو را برای رهبری یک دولت دستنشانده رد کرد و گفت که ایالات متحده ونزوئلا را، تا زمانی که بتواند «گذار امن» را انجام دهد، با «افرادی که پشت سر من هستند» (فرمانده نیروهای مسلح، ژنرال دن کین، و وزرای امور خارجه و دفاع، مارکو روبیو و پیت هگست) «اداره» خواهد کرد.
در حال حاضر، ایالات متحده فاقد یک نیروی نیابتی درونزا با قدرت آتش و ظرفیت بسیج عمومی برای ایجاد یک دولت موازی در برخی از مناطق ساحلی «آزاد شده» است. وحدت سیاسی، نظامی و ارضی ونزوئلا فعلاً مستحکم است. این موضوع تهدید ترامپ به دور دیگری از حملات برای وادار کردن مقامات نوظهور به تسلیم بیقید و شرط بر اساس قانون اساسی را توضیح میدهد.
این احتمال وجود دارد که ایالات متحده، همانطور که قبلاً در سایر صحنههای عملیات (عراق، لیبی) انجام داده است، تلاش کند تا کنترل چاههای نفت و زیرساختها را به دست گیرد و استراتژی بالکانیزه کردن سرزمینی ونزوئلا را آغاز کند. استراتژی امنیت ملی ایالات متحده ۲۰۲۵، منابع ژئواستراتژیک منطقه را در اختلاف با چین، دشمن «خصم» در قاره آمریکا، متعلق به خود تعریف میکند، موضعی که در نتیجه ترامپ از دکترین مونرو تثبیت شده است.
* کارلوس فازیو روزنامهنگار اروگوئهای ساکن مکزیک
http://www.cubadebate.cu/opinion/2026/01/07/barbarie-imperial/