تارنگاشت عدالت – دورۀ سوم
جمعه، ۷ فروردین ۱۴۰۵
منبع: الاخبار
نویسنده: اسعد ابوخلیل
جمعه، ۲۷ مارس ۲۰۲۶
پیرامون اخراج سفیر ایران از لبنان
دولتها، جنبشها یا شبهنظامیانی که تابع اراده یا اشغال خارجی هستند، صرفنظر از هر کاری که انجام میدهند، قادر به جلب رضایت اشغالگر نیستند. به عنوان مثال، حکومت امین جمیل (قبل از کودتا علیه او در سال ۱۹۸۴) وابسته به دو قدرت خارجی بود: اسرائیل و ایالات متحده (که هر دو در لبنان نیروی نظامی داشتند). شورای حکومتی تحت حمایت اشغالگران در عراق دائماً سردرگم و متزلزل بود، زیرا صرف نظر از اینکه چقدر تسلیم میشد، عمل میکرد و اطاعت میکرد، قادر به جلب رضایت ارباب خود، برمر، نبود.
هر کس که صورتجلسات ملاقاتهای بشیر جمیل با اسرائیلیها پس از حمله ۱۹۸۲ را بخواند، متوجه خواهد شد که جمیل چقدر از خواستههای روزافزون ارتش اشغالگری که او را به ریاست جمهوری رسانده بود، مستأصل شده بود. اسرائیلیها، طبق معمول، ظاهراً برای محافظت از جان اسرائیلیها، میخواستند از اعراب برای جنگ با اعراب استفاده کنند. دولت جدید تا به امروز نتوانسته است اسرائیلیها را راضی کند، اگرچه نواف سلام اشتیاق خود را برای ملاقات «دیروز به جای امروز» با آنها اعلام کرده است.
نه، و همین چند روز پیش او دستاوردهای دولتش را (به جز موضع پیروزمندانهاش در راک روشه) در شکستن ممنوعیت ملاقات مستقیم با اسرائیلیها خلاصه کرد. این دستاورد نخستوزیری است که رویای اولین عضو مسلمان کتائب در قدرت بودن را در سر میپروراند.
تصمیم به اخراج سفیر ایران به بهانه دخالت در امور لبنان بسیار ضد و نقیض است، زیرا این تصمیم در زمانی گرفته شد که سفیر آمریکا در لبنان، سفیر آمریکا در ترکیه و مسئولان این سازوکار در تمام جزئیات امور خصوصی لبنان دخالت میکنند.
آمریکا (به نمایندگی از اسرائیل) به لبنان دستور میدهد، در حالی که فرستادگان ایران از تحریک طرف لبنانی که کاملاً مدیون آمریکا و عربستان سعودی است، خودداری میکنند، زیرا میدانند که هرگونه بیانیهای (حتی اگر از نوع «ما خیر لبنان را میخواهیم» باشد) به عنوان دخالت در امور لبنان طبقهبندی خواهد شد.
عون-سلام، مانند جمیل-وزان، فکر میکنند که صحنه کاملاً مشخص شده است، و این بار هیچ امکانی برای قیام علیه دولت مانند سال ۱۹۸۴ وجود ندارد.
در سالهای ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴، حکومت خودگردان فلسطین کنترل خود را بر سازمان آزادیبخش فلسطین و اردوگاههای پناهندگان تشدید کرد و جمیل تهدید به بمباران دمشق کرد، پیش از آنکه به پربازدیدترین سفر یک رئیس جمهور لبنانی به سوریه از زمان استقلال تبدیل شود. سلام هیچ ابایی از تحریک بخشی از جمعیت لبنان یا یک فرقه خاص ندارد (با این حال او مرتباً با یکی از اعضای آن فرقه که برای یک روزنامه خلیج فارس مینویسد، به عنوان نشانهای از گشودگی، صحبت میکند) مادام که رژیم سعودی از او راضی باشد.