چیستا

سال هفتم، اسفند ۱۳۶۸- فرورین ۱۳۶۹

نوروزتان پیروز!

نوروز آمد. برخی عادت دارند بگویند «عید آمد» یا «بهار آمد». ولی‌ این تنها «عید» نیست، تنها پیک بهار نیست. این نوروز است با همه شکوه و همه دیرپایی خود. درست است که نوروز، سرور و شادی می‌‌آورد، ولو برای چند و چندین روز، غم‌ها را می‌‌زداید، زشتی‌ها را به کنار می‌‌زند و با «دید و بازدید‌ها» د‌ل‌ها را به هم نزدیک می‌‌کند و آزرده‌گی‌‌ها را در سایه قرار می‌‌دهد. درست است که نوروز همراه است با زایش دوباره و چند باره طبیعت، شکفتن گل‌ها و بارورشدن گیاهان و جانوران. درست است که در نوروز، همه چیز، از لباس کودکان تا پوشش درختان، نو و تازه می‌‌شود، نسیم بهاری یخ‌های زمستان را آب می‌‌کند و آب جان‌بخش را در جویبار‌ها و آبشار‌ها به تکاپو می‌‌اندازد. درست است که…

ولی‌ نوروز از همه این‌ها والاتر، گرانبهاتر و امید بخش‌تر است، چرا که نوروز، نشانه‌ای روشن، از پایداری این ملت و شکست ناپذیری اوست. چه بسیار که در طول تاریخ دراز این سرزمین، دزدان و غارتگران و جنایت‌کاران، چه وحشی و چه به‌اصطلاح متمدن، با هجوم نظامی و فرهنگی‌ خود، خواستند و به سختی  کوشیدند (و می‌‌کوشند) تا این ملت را به زانو در آورند، زبان و فرهنگ و سنت‌های خوب ا‌و را از ا‌و بگیرند و آنچه خود می‌‌خواهند به جای آن بنشانند. ولی‌ مردم ایران هرگز تسلیم نشدند و به شایستگی از خود و از فرهنگ خود دفاع کردند و زنده ماندند. و نوروز، نشانه شگفت انگیزی از این پایداری است. حتا تلاشی که در حدود سه دهه قبل برای نشاندن «بابا نوئل» به جای «عمو نوروز» انجام گرفت و کوشش شد تا در دل برف و یخ‌بندان، کاج‌های «کریسمس» را در «هتل‌ها» و «خانه‌های قصر مانند» بیارایند، باز هم مردم ایران، با همه احترامی که برای سنت‌های دیگران قایل‌اند، نوروز را فراموش نکردند و از ارج آن‌ نکاستند.

 نوروز ایرانی، همیشه جاوید است. نوروزتان پیروز.