کنفرانس تغییرات اقلیمی سرمایهداری آغاز شد
«کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد»، روز گذشته در آنتالیا آغاز شد. این کنفرانس که به میزبانی ترکیه از ۹ تا ۲۰ نوامبر برگزار می‌شود، تقریباً همه بازیگران و نهادهای سرمایهداری جهانی را گرد هم خواهد آورد. کنفرانس «کوپ» همچنان ماهیت خود را به‌عنوان بستری حفظ می‌کند که تناقض‌های سرمایهداری در کلیت آن، تضادهای درونی آن، جنبه‌های فاجعه‌بار آن برای سیاره زمین و بشریت، امتناع مستمر ـن از برداشتن گام‌های جدی، جامع، هماهنگ، عموم‌محور و مبتنی بر همبستگی - با وجود تمام دانش و منابع موجود - و پافشاری آن بر تفسیر این روند از دریچه سودآوری و رقابت بر سر سهم بازار را آشکار می‌سازد و بدین ترتیب، زمینه را فقط برای پیشرفت‌ها و راه‌حل‌های محدود فراهم می‌کند.
ادامه
ناتوانی ایالات متحده در تحمیل شرایط خود به ایران آشکار است
آمریکا در قبال ایران «تاکتیک چماق و هویج» را دنبال می‌کند؛ گاهی از «پیشرفت» در مذاکرات می‌گوید و گاهی تهدید به حملات جدید می‌کند. این تاکتیک و اظهارات متناقض، بازتاب‌دهنده دشواری‌های جدی آمریکا در برابر ایران و موازنه جدیدی است که به‌دلیل ناتوانی این کشور در تحمیل خواسته‌های خود پس از هشت ماه جنگ امپریالیستی، در منطقه شکل گرفته است. در میدان نبرد، حملات «کوتاه‌برد» از سوی هر دو طرف، و همچنین محاصره دریایی ایران و کنترل دوفاکتو تهران بر تنگه هرمز همچنان ادامه دارد. بنا بر اعلام مقامات، ایران یک دکل رادیویی را در عمان، واقع در جزیره دیدامار، که مورد استفاده ارتش آمریکا بود هدف قرار داد.
ادامه
اهمیت تئوریک انقلاب اکتبر
همان پدیده رقابت درون - امپریالیستی که موجب جنگ‌ها شد و نتیجتاً انقلاب‌ها را در دستور کار قرار داد، بقاء انقلاب‌ها را نیز ممکن ساخت. این رقابت به انقلاب‌ها برای بقاء فضا می‌داد. اتحاد شوروی سقوط کرده است. مقطع رقابت درون - امپریالیستی که مشخصه دوره لنین و در واقع مشخصه کل دورۀ تا پایان جنگ جهانی دوم بود، جای خود را به وضعیتی داده که مشخصه آن سلطه سرمایه مالی بین‌المللی است. شیوه دقیق وقوع انقلاب در این وضعیت جدید شبیه شیوه‌ای نخواهد بود که قبلاً رخ داد؛ این چیزی است که باید از نو ابداع کرد. اما چشم‌انداز اساسی پیرامون انقلاب جهانی که انقلاب اکتبر را نوید داد، یعنی یک‌سری از انقلاب‌های مرتبط با هم، برخی تحت رهبری «زحمتکشان» (در جایی که اتحاد کارگر - دهقان نیاز لحظه است)، و برخی دیگر توسط «طبقه کارگر» (در جایی که دهقانان دیگر یک نیروی مهم نیستند) تا امروز معتبر است.
ادامه
