آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

توهم چندقطبی: دو ماه، دو حرکت زلزله‌آسا در ونزوئلا و ایران؛ و جهان نظاره‌‌گر، قدرت هنوز یک نشانی دارد

توهم چندقطبی: دو ماه، دو حرکت زلزله‌آسا در ونزوئلا و ایران؛ و جهان نظاره‌‌گر، قدرت هنوز یک نشانی دارد

دو دهه است که به ما گفته می‌شود این سبک از قدرت‌نمایی دیگر به پایان رسیده است. عبارت «ظهور دیگران» از فرید زکریا به یک شعار تبدیل شد: چین در حال اوج‌گیری بود، روسیه بازگشته بود، «بریکس» آینده بود، و دلارزدایی در همین نزدیکی‌ها بود. مدام می‌شنیدیم که «دوران تک‌قطبی» دیگر به تاریخ پیوسته است. سیاره زمین چندقطبی شده بود. گفتمان‌های دانشگاهی، اندیشکده‌های سیاست‌گذاری، و لفاظی‌های دیپلماتیک همگی حول این فرض به تفاهم رسیدند و «چندقطبی‌» را نه به عنوان یک احتمال دور، بلکه به عنوان واقعیتی که در حال وقوع است، معرفی کردند.

۲۰۲۶-۰۴-۰۲ ادامه

تحلیل‌گر متوهم ایرانی: «تجاوز آمریکا علیه ایران حمله‌ به کشورهای عضو بریکس و جهان چندقطبی است»

برزیل د فاتو: پس چرا ایالات متحده پس از تقریباً ۵۰ سال، با وجود این‌که تاکنون شکست خورده است، اصرار دارد که برای سرنگونی حکومت انقلابی اسلامی تلاش کند؟ محمد مرندی: «پس از انقلاب، ایران از هر دو بلوک غرب و شرق مستقل شد و این استقلال چیزی بود که نه بلوک به رهبری آمریکا و نه اتحاد شوروی و بلوک آن دوست نداشتند. بنابراین، آن‌ها علیه این کشور با هم همکاری کردند. پس از سقوط اتحاد شوروی، ایالات متحده به دشمنی با ایران ادامه داد... بله، شکی نیست که حمله به ایران حمله به بریکس است. این حمله به یک جهان چندقطبی است.»

۲۰۲۶-۰۲-۱۹ ادامه

تحلیل‌گر روسی: «چرا چین از ونزوئلا در برابر آمریکا محافظت نکرد؟»

رابطه چین با دولت مادورو نه نمادین بود و نه سطحی. در طول دو دهه گذشته، ونزوئلا به عنوان یکی از مهم‌ترین شرکای پکن در قاره آمریکا ظهور کرده بود. در سال ۲۰۲۳، دو کشور روابط خود را به «مشارکت استراتژیک همه جانبه»، که بالاترین سطح از روابط دوجانبه چین است، ارتقا دادند. واکنش چین به «عملیات عزم مطلق» از نظر لحن سریع اما از نظر محتوا محتاطانه بود. تحلیلگران چینی تأکید کردند که اولویت، کنترل آسیب است: محافظت از منافع اقتصادی و استراتژیک دیرینه بدون تحریک رویارویی مستقیم با قدرت نظامی ایالات متحده در نیمکره غربی.

۲۰۲۶-۰۲-۱۷ ادامه

آتیلیو بورون، مارکسیست آرژانتینی هوادار «پلتفرم جهانی ضد-امپریالیستی»: «فقط چین می‌تواند تجاوز آمریکا به ونزوئلا را متوقف کند»

عمل لازم است، نه حرف. و از این منظر، فقط چین در موقعیتی است که می‌تواند اقدامی انجام دهد که حمله به ونزوئلا را خنثی کند. چگونه؟ با انتقال بخشی از نیروی دریایی خود به تنگه تایوان و محاصره تایوان، تقلید از کاری که ایالات متحده در کارائیب انجام داد. در ابتدا، باید فقط همین باشد: استقرار نیروهای دریایی بدون شلیک حتی یک گلوله. اما اگر علی‌رغم این، واشنگتن از اقدامات ایذایی به حمله روی آورد، چین کاملاً حق دارد که به طور مشابه پاسخ دهد و استان سرکشی را که ایالات متحده به یک دژکوب علیه پکن تبدیل کرده است، پس بگیرد.

۲۰۲۵-۱۲-۲۶ ادامه

حزب کمونیست ونزوئلا: آنتاگونیسم دروغین بین «مترقی‌ها» و لیبرال‌ها، و اعتبار نقش پیشاهنگ حزب کمونیست در انقلاب آمریکای لاتین و کارائیب

کارگران و احزاب کارگری زیادی در منطقه وجود دارند که هم‌چنان به بازتولید استراتژی و گفتمانی ادامه می‌دهند، که گویی همان شرایط ۳۰ سال پیش حفظ شده است. همه چیز به تئوری «دشمن اصلی» ساده‌سازی می‌شود. از این تحلیل، بیش از حد ارزش قائل شدن برای نقش دولت‌های مترقی و سایر قدرت‌ها، مانند روسیه، چین و ایران، به مثابه قطب آنتاگونیستی فرضی این دشمن اصلی که باید شکست داده شود، یعنی امپریالیسم آمریکا-اروپا، ناشی می‌شود، که توهم یک نظم جهانی جدید و عادلانه‌تر را، که از پیروزی برخی از سرمایه‌داران بر دیگران در همان نظام استثمار انسان بدست انسان پدید خواهد آمد، تغذیه می‌کند.

۲۰۲۵-۱۲-۲۶ ادامه

بریکس در ارائه ضد-امپریالیسم شکست خواهد خورد: با نگاهی به عملکرد روسیه و چین در غزه و ونزوئلا

مدافعانی مانند «دوستان چین سوسیالیست» از رأی ممتنع چین و روسیه دفاع می‌کنند. آن‌ها به طرز عجیبی استدلال می‌کنند که: «برای چین با روسیه، استفاده از حق وتو، فقط موضع آن‌ها را در برابر کشورهای عربی و اسلامی تضعیف می‌کرد و نتیجتاً موضع ایالات متحده را بیش‌تر تقویت می‌کرد.» گویی رأی مخالف به قطع‌نامه شورای امنیت به قیمت دوستی آن‌ها با برخی از خائنین به آرمان فلسطین تمام می‌شد، و سرپیچی از طرح ایالات متحده به نوعی رابطه فرمانبری همین خائنین به سرنوشت غزه با ایالات متحده را تقویت می‌کرد.

۲۰۲۵-۱۲-۲۳ ادامه

حزب کمونیست هند: امپریالیسم امروز – مبارزه به‌‌پیش

خطوط نبرد امروز بین شرق و غرب نیست، بلکه بین سرمایه و کار است. در هند مبارزه علیه امپریالیسم را نمی‌توان از مبارزه علیه بورژوازی داخلی آن، که به عنوان عامل محلی سرمایه جهانی عمل می‌کند، جدا کرد. مشارکت هند در بریکس و دیگر پلتفرم‌های چندقطبی، امکانات جدیدی را برای خودمختاری استراتژیک ایجاد می‌کند، اما خومختاری بدون سوسیالیسم صرفاً وابستگی را از یک ارباب به ارباب دیگر منتقل می‌کند. طبقه کارگر و دهقانان باید تعریف کنند که استقلال به چه معناست.

۲۰۲۵-۱۱-۱۵ ادامه

چرا چین و روسیه امپریالیستی نیستند: یک ارزیابی مارکسیستی-لنینیستی از سیر امپریالیسم از سال ۱۹۱۷

با برتن وودز و بعد از آن با لغو استاندارد طلا در سال ۱۹۷۱ به دست نیکسون، امپریالیسم مترادف یک قطبی‌گری و سرکردگی ایالات متحده آمریکا شد. این بدان معنی بود که برتری امور مالی که لنین در مورد آن نوشته بود به یک سیستم مالی جهانی زیر سلطه ایالات متحده آمریکا تبدیل گردید. ما سرانجام به دوران امپریالیسم سرمایه‌داری که مارکس در جلد سوم کتاب سرمایه آن‌را پیش‌بینی کرده بود، رسیدیم...

۲۰۲۵-۱۰-۱۳ ادامه

امپریالیسم، چندقطبی‌گرایی و فلسطین

در جهان چندقطبی‌های چپ، ضدامپریالیست‌های واقعی کشورهای بریکس (برای گاریدو، روسیه و جمهوری خلق چین) هستند. اما برای کسانی که خمیدگی تئوریک کم‌تری دارند، برای کسانی که تمایلی به ورود به علف‌های هرزه مناظره تئوریک ندارند، یک آزمون نهادنمای دمِ دست داریم: فلسطین. اگر حمله نسل‌کشی به مردم فلسطین توسط یک دولت تئوکراتیک اسرائیل بزرگ، اقدام امپریالیستی شاخص این لحظه است، این ضدامپریالیست‌ها کجا هستند؟

۲۰۲۵-۱۰-۱۳ ادامه

زمانی که فلسطین به آن‌ها نیاز دارد چین و روسیه کجا هستند؟

در حالی که غزه در آتش می‌سوزد، مسکو و پکن ضمن صدور بیانیه‌هایی، تجارت، دیپلماسی و سرمایه‌گذاری با دولت نتانیاهو را حفظ می‌کنند. اعمال آن‌ها نه رهایی، بلکه همدستی را آشکار می‌نماید‌. ضد-امپریالیسم به معنای عمل است، نه لفاظی. رهبران چین و روسیه مسیر سودورزی را انتخاب کرده‌اند.

۲۰۲۵-۱۰-۰۶ ادامه