آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است آزادی زندانی سیاسی، آزادی احزاب سیاسی، سندیکاهای کارگری و سازمان‌های صنفی و توده‌ای عدالت اجتماعی بخشی جدایی‌ناپذیر از حقوق بشر است سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی مغایر منافع زحمتکشان و امنیت ملی است

درس‌های فلسطین ۲: آیا فلسطینی‌ها مخالف یک راه‌حل هستند؟

درس‌های فلسطین ۲: آیا فلسطینی‌ها مخالف یک راه‌حل هستند؟

یکی از نظراتی که درباره درگیری‌هایی که با عملیات آغاز شده از غزه به اسرائیل در روز شنبه مطرح شد، این بود: «فلسطینی‌ها اصلاً به دنبال راه‌حل نیستند.» برخی اغراق نموده می‌گویند: «تنها هدف فلسطینی‌ها کشتن همه یهودیان است.» این‌ها اظهاراتی کاملاً جاهلانه است. با نگاهی به تاریخ مسأله فلسطین، یک واقعیت کاملاً روشن می‌شود: این فلسطین نیست که توافق‌نامه‌ها را نقض کرده و قوانین بین‌المللی را نادیده گرفته است، بلکه اسرائیل است. در گذشته رویدادهایی وجود داشتند، که مهم‌ترین نقطه عطف، توافق‌نامه اسلو بود.

ادامه
معرفی کتاب «در مورد مساله مسکن»

معرفی کتاب «در مورد مساله مسکن»

وضوع اصلی کتاب انگلس، نقد نقش سرمایه‌داری در ایجاد و تداوم بحران مسکن است. به بیان وی، نظام سرمایه‌داری ذاتا سود را بر رفاه طبقه کارگر ترجیح می‌دهد. این امر منجر به کالایی شدن مسکن می‌شود، جایی که مالکان و دلالان از تقاضای زیاد مسکن برای به حداکثر رساندن سود خود سوء استفاده می‌کنند. انگلس تأکید می‌کند که مسالۀ مسکن صرفا یک بحث اقتصادی نیست، بلکه یک موضوع اجتماعی است. او راه‌حل‌های بورژوازی برای معضل مسکن، مانند پروژه‌های مسکن بشردوستانه و اصلاحات را نقد می‌کند و استدلال می‌کند که این راه‌حل‌ها در رسیدگی به علل اصلی بحران ناکام هستند.

ادامه
پیشینه مشترک پپه اسکوبار و «سبز»های ضدامپریالیست شده!

پیشینه مشترک پپه اسکوبار و «سبز»های ضدامپریالیست شده!

این روزها بخشی از چپ‌های «سبز» یکی دو دهه پیش، با مرجعیت پپه اسکوبار ، با توسل به «اوراسیا‌گرایی» و «چندجانبه‌گرایی»، خوانش و تعبیر جدیدی را از امپریالیسم و مبارز ضدامپریالیستی ترویج می‌کنند؛ و اسکوبار را تا حد یکی از پیشاهنگ جنبش‌های ضدجنگ و ضدامپریالیستی جهان ارتفاء می‌دهند. در بالا گزارش ویدئویی پپه اسکوبار در حمایت از جنبش «سبز»، پیش از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸، و در زیر «مرثیه» او برای جنبش «سبز» - که کارت شناسایی او و پیروان او است - همراه با یک تحلیل مارکسیستی – لنینیستی، که در آن دورۀ پرتلاظم از مداخلات امپریالیست‌ها در امور داخلی ایران، ترجمه و منتشر کردیم ارائه می‌شود.

ادامه
به آرمان‌های «۲ ‌بهمن» وفادار بمانیم یا نمانیم؟

به آرمان‌های «۲ ‌بهمن» وفادار بمانیم یا نمانیم؟

از جمله آثار زنده‌یاد علی گلاویژ در باره سیاست مارکسیستی- لنینیستی حزب تودۀ ایران پیرامون مسأله ملی در ایران و در باره جنبش کرد، دو مقاله است به نام‌های «به سنن بهمن وفادار بمانیم» و «یک نقطه تحول بزرگ در تاریخ خلق کرد»، که اصول بنیادی و جهات عمده جنبش ۲ بهمن را نشان می‌دهند. بخش‌هایی از مقاله دوم تحت عنوان «جنبش ۲بهمن کردستان» در صفحات ۹۰-۹۳ کتاب «اسناد و دیدگاه‌ها: حزب تودۀ ایران از آغاز پیدایی تا انقلاب بهمن ۱۳۵۷» چاپ شده است.

ادامه
ستیز چپ‌نمایانه با سازمان جهانی بهداشت در آینه بیانیه آلما-آتا

ستیز چپ‌نمایانه با سازمان جهانی بهداشت در آینه بیانیه آلما-آتا

«جامعه ملل» یا «مجمع میثاق ملل» در ۱۰ ژانویه ۱۹۲۰، پس از پایان جنگ جهانی اول و در پی برگزاری کنفرانس صلح پاریس تأسیس شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۶ میلادی، متفقین از جمله اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، «جامعه ملل» را منحل کردند و به جای آن سازمان ملل متحد را تأسیس نمودند. سازمان ملل متحد برخی از سازمان‌های تخصصی جامعه ملل، مانند «سازمان جهانی کار» (IOL) را با همان نام، و «سازمان بهداشت» را با نام «سازمان جهانی بهداشت» (WHO) به ارث برد.

ادامه
رفیق ناظم