مناظره درباره چین
در طی تابستان گذشته ۲۰۲۶، مناظره مهمی درباره «چین خلق» بین گرگ گودلس، سردبیر «مارکسیسم-لنینیسم امروز»، و کارلوس مارتینز، سردبیر مشترک وب‌سایت «دوستان چین سوسیالیستی» پیش آمده است. این تبادل‌نظر در ۱۴ ژوئن، زمانی آغاز شد که کارلوس به یک بررسی کتاب در مجله «ژاکوبن»، که توسعه چین را به مثابه یک استثمار وحشیانه غیرقابل تمایز از انقلاب صنعتی انگلستان قرار می‌داد، پاسخ داد. در ۲۹ ژوئن، گِرگ در مقاله خود با عنوان «آیا ما باید درباره چاله چوله‌های راه چین به سوسیالیسم بحث کنیم؟» مقاله کارلوس را مورد بررسی قرار داد. کارلوس در ۲۳ ژوئیه با «پاسخی به گرگ گودلس درباره راه چین به سوی سوسیالیسم» به موضوع بازگشت. در ۵ اوت، گِرگ با مقاله زیر «بیش‌تر درباره چین: پاسخی به پاسخ کارلوس مارتینز» پاسخ داد.
ادامه
دلسی و ترامپ: دقیقاً همان است که می‌بینید: تصور کنید فیدل کاسترو پس از نبرد خلیج خوک‌ها، همراه با کندی جشن می‌گرفت!
اگر امروزه الگویی وجود داشته باشد که بتوان به آن چشم دوخت - همان‌طور که در سوم ژانویه شاهد آن بودیم - آن الگو «عزب‌نفس کوبایی» است؛ عزت‌نفسی که تا آخرین لحظه در برابر نیروهای ایالات متحده جنگید، و با وجود اینکه از نظر قدرت آتش در موضع ضعف قرار داشت و در همه زمینه‌ها در وضعیت نامساعدی بود، پاسخی سرسختانه و باوقار داد. در مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز، این هیئت نمایندگی کوبا بود که ایستاد و [در جریان سخنرانی ترامپ] سالن را ترک کرد. الگوی عزت‌نفس در همین‌جا نهفته است - الگویی که می‌توان بر پایه آن مبارزه کرد و با آن خود را سنجید.
ادامه
حل معضل آب و آبياری در ايران
حل بنيادی مسأله کشاورزی ايران، يعنی نيل به خودکفايی، در مرحله اول و تعميق آن و گسترش کشاورزی صنعتی صادرکننده، در مرحله دوم - عمده‌ترين هدف‌های برنامه‌ريزی کشاورزی در ايران به حساب می‌آيند. انجام اين مهم، در رابطه‌های برونی، زيربنايی و سياسی، به طور عمده در گرو مبارزه با امپرياليسم بين‌المللی به سرکردگی آمريکا و قطع هر نوع وابستگی‌های ويرانگر استعماری، و در رابطه‌های درونی و فنی عمدتاً در گرو حل معضل آب و آبياری در ايران است. اجرای اين طرح و تصويب مقرارت لازم در اين رابطه، ملی کردن آب و حل کامل مسأله ارضی به عهده دولت خواهد بود و در اين مورد سازمان‌های لازم با مقررات مناسب تشکيل خواهد گرديد.
ادامه
روند پر شتاب خصوصی‌سازی آب
روند ایجاد بازار برای آب، به علت فشارهای بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول در کشورهایی مانند ایران، اخیراً شتاب یافته است. این نهادهای مالی امپریالیستی بعنوان یکی از شروط اعطای وام به کشورهای در حال توسعه، طرح خصوصی‌سازی و تجاری کردن آب را مطرح می‌کنند. حتی بدون چنین فشارهایی، چندین دولت در حال توسعه، تصمیم گرفتنه‌اند که در سطح ملی و یا محلی، منابع آب خود را خصوصی کرده و یا حداقل کنترل مؤثر آن‌را به مدیران بخش خصوصی واگذار کنند.
ادامه
