کنفرانس تغییرات اقلیمی سرمایهداری آغاز شد
«کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد»، روز گذشته در آنتالیا آغاز شد. این کنفرانس که به میزبانی ترکیه از ۹ تا ۲۰ نوامبر برگزار می‌شود، تقریباً همه بازیگران و نهادهای سرمایهداری جهانی را گرد هم خواهد آورد. کنفرانس «کوپ» همچنان ماهیت خود را به‌عنوان بستری حفظ می‌کند که تناقض‌های سرمایهداری در کلیت آن، تضادهای درونی آن، جنبه‌های فاجعه‌بار آن برای سیاره زمین و بشریت، امتناع مستمر ـن از برداشتن گام‌های جدی، جامع، هماهنگ، عموم‌محور و مبتنی بر همبستگی - با وجود تمام دانش و منابع موجود - و پافشاری آن بر تفسیر این روند از دریچه سودآوری و رقابت بر سر سهم بازار را آشکار می‌سازد و بدین ترتیب، زمینه را فقط برای پیشرفت‌ها و راه‌حل‌های محدود فراهم می‌کند.
ادامه
ناتوانی ایالات متحده در تحمیل شرایط خود به ایران آشکار است
آمریکا در قبال ایران «تاکتیک چماق و هویج» را دنبال می‌کند؛ گاهی از «پیشرفت» در مذاکرات می‌گوید و گاهی تهدید به حملات جدید می‌کند. این تاکتیک و اظهارات متناقض، بازتاب‌دهنده دشواری‌های جدی آمریکا در برابر ایران و موازنه جدیدی است که به‌دلیل ناتوانی این کشور در تحمیل خواسته‌های خود پس از هشت ماه جنگ امپریالیستی، در منطقه شکل گرفته است. در میدان نبرد، حملات «کوتاه‌برد» از سوی هر دو طرف، و همچنین محاصره دریایی ایران و کنترل دوفاکتو تهران بر تنگه هرمز همچنان ادامه دارد. بنا بر اعلام مقامات، ایران یک دکل رادیویی را در عمان، واقع در جزیره دیدامار، که مورد استفاده ارتش آمریکا بود هدف قرار داد.
ادامه
حل معضل آب و آبياری در ايران
حل بنيادی مسأله کشاورزی ايران، يعنی نيل به خودکفايی، در مرحله اول و تعميق آن و گسترش کشاورزی صنعتی صادرکننده، در مرحله دوم - عمده‌ترين هدف‌های برنامه‌ريزی کشاورزی در ايران به حساب می‌آيند. انجام اين مهم، در رابطه‌های برونی، زيربنايی و سياسی، به طور عمده در گرو مبارزه با امپرياليسم بين‌المللی به سرکردگی آمريکا و قطع هر نوع وابستگی‌های ويرانگر استعماری، و در رابطه‌های درونی و فنی عمدتاً در گرو حل معضل آب و آبياری در ايران است. اجرای اين طرح و تصويب مقرارت لازم در اين رابطه، ملی کردن آب و حل کامل مسأله ارضی به عهده دولت خواهد بود و در اين مورد سازمان‌های لازم با مقررات مناسب تشکيل خواهد گرديد.
ادامه
روند پر شتاب خصوصی‌سازی آب
روند ایجاد بازار برای آب، به علت فشارهای بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول در کشورهایی مانند ایران، اخیراً شتاب یافته است. این نهادهای مالی امپریالیستی بعنوان یکی از شروط اعطای وام به کشورهای در حال توسعه، طرح خصوصی‌سازی و تجاری کردن آب را مطرح می‌کنند. حتی بدون چنین فشارهایی، چندین دولت در حال توسعه، تصمیم گرفتنه‌اند که در سطح ملی و یا محلی، منابع آب خود را خصوصی کرده و یا حداقل کنترل مؤثر آن‌را به مدیران بخش خصوصی واگذار کنند.
ادامه
